یکی از ویژگی­های مهم هر مدیریتی، باور کردن و پذیرفتن توانایی­های دیگران است. به ویژه در کار ما این ویژگی اهمیت بیشتری دارد؛ چرا که  «شما باید دیگران را جانشین خود کنید».

هیچ­کس در ابتدا کامل نیست. وقتی شما وظیفه­ای را به دوش کس دیگری می­گذارید؛ مثلاً وقتی زیرمجموعه­ی شما جلسه­ی هفتگی­اش را خودش برگزار می­کند، قطعاً جلسه به خوبی زمان حضور شما برگزار نخواهد شد؛ همین­طور است درباره­ی جلسات مشاوره و ... .

اما اگر پدر و مادری، به دلیل این که فرزندشان هنوز راه رفتن بلد نیست و ممکن است بیفتد، همیشه او را بغل کنند، آن بچه هرگز و هرگز راه رفتن را یاد نخواهد گرفت. مسأله­ی دیگر برخورد ما با اشتباهات دیگران است. پدر و مادر، باور دارند که فرزندشان با وجود این که حالا فقط یک قدم برمی­دارد، به زودی خواهد دود. برای همین، وقتی که می­افتد، سزنش و اخم­وتخم نمی­کنند؛ بلکه با خنده و بازی، کودک را به برداشتن یک قدم بیشتر و امتحان کردن دوباره و دوباره و دوباره تشویق می­کنند.

همه­ی ما راه رفتن را همین­طور یاد گرفته­ایم و همین­طور به فرزندانمان یاد داده­ایم؛ پس چرا فکر می­کنیم در کارهای دیگر طور دیگری است؟

آیا زیرمجموعه­های خود را باور دارید؟ آیا در تصورات و رؤیاهایتان، رسیدن آن­ها به ویژنشان جایی دارد؟ آیا همان­طور که هر روز بخشی از وقت خود را به تصور کردن رؤیاهایتان و شاد شدن از آن اختصاص می­دهید، بخشی را نیز برای تصور کردن زیرمجموعه­هایتان در رؤیاهایشان می­گذارید؟ آیا ته دل خودتان باور دارید که فلان زیرمجموعه می­تواند این مشکل را به سادگی حل کند و این موضوع را به او می­گویید؟

بارها کسانی را دیده­ام که از عدم رشد می­نالند؛ کمی که با آن­ها صحبت می­کنم، این نکته به خوبی خودنمایی می­کند: آن­ها زیرمجموعه­های خود را نه دوست دارند و نه باورشان دارند. اگر رشدشان برقرار باشد، اهمیتی نمی­دهند که فلانی رشد کرده یا نه و به سادگی زیرمجموعه­ را رها می­کنند. چنین زیرمجموعه­ای هرگز راه رفتن را یاد نخواهد گرفتو چون هیچ کس نیست که به جای بغل کردن، دستشان را بگیرد و هر بار موقع افتادنشان بخندد و به دوباره بلند شدن تشویقشان کند!

این دوستان ته دلشان فکر می­کنند خودشان خیلی برتر از مجموعه­شان هستند و آن­ها هرگز نمی­توانند به آن چه می­گویند عمل کنند؛ در نتیجه طوری رفتار و عمل می­کنند که زیرمجموعه­ها هرگز مستقل نمی­شوند؛ ضمن آن که هرگز هم رشد نمی­کنند و هرگز هم اعتماد به نفس این رشد را پیدا نمی­کنند.

زیرمجموعه­تان را باور کنید و دوستشان داشته­باشید. با آن­ها باشید و کمکشان کنید تا خودشان قدم بردارند!